Στο τέλος του πολέμου, ΗΠΑ και Ρωσία θα διαπραγματευτούν τη νέα Γιάλτα

ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΡΩΣΙΑ ΗΠΑ ΓΙΑΛΤΑ

Της Δρ Άννας Κωνσταντινίδου , Ιστορικού- Διεθνολόγου *

 

Για να καταλάβουμε πώς εξελίσσεται η κατάσταση στο ουκρανικό έδαφος, δεν μπορούμε τη ρωσική επιχείρηση να τη βλέπουμε ως ενιαίο πλαίσιο από την αρχή της κρίσης . Κι αυτό διότι, έχουμε τα γεγονότα μέχρι την 24η Φεβρουαρίου, όπου ο Πούτιν, με νομιμοφανή τρόπο και χρησιμοποιώντας το διπλωματικό χαρτί της αναγνώρισης της αυτονομίας στην περιοχή του Ντονμπάς, έριχνε το γάντι στη Δύση, και τα γεγονότα μετά την 24η Φεβρουαρίου που ο Ρώσος Πρόεδρος θεώρησε “ζήτημα τιμής” ότι όφειλε να ανακόψει την “αυθάδεια” με την οποία ενεργεί ο Ζελένσκι. Και όταν λέμε “αυθάδεια” (γι’αυτό και εντός εισαγωγικών) εννοούμε ότι οι κινήσεις του έδειχναν ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος ήθελε να αποδείξει στον Πούτιν, ότι έχει μεγαλύτερη αξία για τη Δύση από ο, τι ο “γίγαντας” Ρωσία.

Φυσικά και οποιαδήποτε μορφή επέμβασης σε έδαφος κράτους, είναι πλήρως καταδικαστέα και δεν συνάδει με τις αρχές και τις αξίες του Κόσμου μας. Όμως θα πρέπει και οι Δυνατοί (και κυρίως οι Δυτικοί), και φυσικά το λέω με πλήρη ειρωνεία, θα πρέπει να μας δώσουν κάποιες συντεταγμένες για να καταλάβουμε και εμείς για το πώς μεταφράζουν το Ανθρωπιστικό Δίκαιο και γενικότερα το Δίκαιο, όταν λόγου χάρη δεν έδειξαν την ίδια ευαισθησία σε Σερβία, Λιβύη, Ναγκόρνο Καραμπάχ, και αναφέρω τα πιο πρόσφατα πολεμικά γεγονότα. Φυσικά η ευαισθησία τους και ο ανθρωπισμός τους εξαντλήθηκε ως φάνηκε στο Κόσοβο και τώρα στην Ουκρανία…

Για να μην ξαναπούμε, και θα το ξαναλέμε γιατί είναι εθνικό μας θέμα, η κατοχή ευρωπαϊκού και ως εκ τούτου δυτικού εδάφους, δηλαδή ΔΙΚΟΥ ΤΟΥΣ εδάφους από μία χώρα πλήρως επικίνδυνη για τους ίδιους, και εννοώ την Τουρκία. Γιατί όσο η Τουρκία διαθέτει στρατεύματα κατοχής σε δυτικό έδαφος σημαίνει ότι η Δύση ως ευρύτερη θεσμική έννοια και ως γεωγραφικός χώρος, έχει ένα τμήμα της σε υποτέλεια. Οπότε η δυτική περιφέρεια είναι υποτελής στον Τούρκο, όσο δεν κάνει κάτι να τον διώξει από το έδαφός της.

Από εκεί και πέρα όσο αφορά το Ουκρανικό. Ο Πούτιν αυτήν την στιγμή ανταγωνίζεται μόνο τον εαυτό του. Και γιατί το λέμε αυτό; Γιατί παλεύει με το χρόνο για να πετύχει τον σκοπό του. Αντί η Δύση να βγάλει το προσωπείο των επιδιώξεων του Πούτιν, αντίθετα ο Πούτιν την εξέθεσε ανεπανόρθωτα, καθώς επικάλυψε με νομιμοφάνεια τις ενέργειές του.

Όμως δυστυχώς, ο Πούτιν χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα όπλα στο τελευταίο στάδιο της επικράτησής του αποδεικνύει πόσο αποφασισμένος είναι και συγχρόνως πόσο απρόβλεπτα επικίνδυνος είναι. Η Ρωσία χρησιμοποιεί θερμοβαρικά βλήματα που οι καλά γνωρίζοντες μπορούν να κάνουν τους συσχετισμούς τους. Ταυτόχρονα, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει άμεση επέμβαση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, παρά μόνο στις γύρω νατοϊκές χώρες (και παρά τον οπλισμό που διοχετεύεται από μεμονωμένες νατοϊκές χώρες για την ενίσχυση του ουκρανικού στρατού, αυτό δεν σημαίνει φυσικά επέμβαση ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος), επιδιώκει με τις ενέργειες και την πρακτική του να δείξει ότι ο πόλεμος αυτός είναι άμεσα εξαρτώμενος μόνο από τον ίδιο.

Ο Πούτιν ήταν πολύ προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα. Τώρα γιατί η στρατιωτική επιχείρηση πέρα του Ντονμπάς δεν τελείωσε μέσα σε λίγα 24ωρα, αυτό είναι ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα. Και μία πτυχή, θεωρώ, ότι έχει να κάνει, ότι σκεπτόμενος τη γενική κατακραυγή της Διεθνούς Κοινής Γνώμης για την παράνομη ενέργεια (και δεν εννοούμε τη Διεθνή Διπλωματία, αλλά τους λαούς του Κόσμου και κυρίως το δικό του λαό), τουλάχιστον ως φάνηκε, επιδίωξε το μεγαλύτερο ποσοστό του αμάχου πληθυσμού, να αποχωρήσει από τις περιοχές που σκόπευε να χτυπήσει.

Φυσικά και είναι καταδικαστέα οποιαδήποτε ενέργεια που πλήττει τις ανθρώπινες ομάδες, και εμείς ως Έλληνες που ζήσαμε την προσφυγιά το 1922, τα γεγονότα του 1955, τα γεγονότα του 1964 (γιατί δυστυχώς τις δύο τελευταίες ημερομηνίες δεν τις περιλαμβάνουμε στην προσφυγιά των Κωνσταντινουπολιτών, όμως δυστυχώς είναι νέο-προσφυγιά) με αποκορύφωμα τα γεγονότα στην Κύπρο το 1974, έχουμε πολύ μεγάλη ευαισθησία και την αποδεικνυουμε κάθε στιγμή. Από την περίοδο του εμφυλίου στην πρώην Γιουγκοσλαβια που υποδεχθηκαμε προσφυγοπουλα μέχρι να κοπάσουν οι εχθροπραξίες, για να μην πούμε για τη νέο-προσφυγιά που έζησαν λαοί στο μεσανατολικό έδαφος, εξαιτίας του “Ανθρωπισμού” της Δύσης.

Όπως οι καθ’ύλην αρμόδιοι διατείνονται, ότι είναι πλέον ζήτημα ωρών ο Πούτιν να καταλάβει το Κίεβο. Φυσικά, αυτό θα σημάνει ότι οι δύο νικητές αυτού του πολέμου, που στοίχισε την ακεραιότητα ενός Κράτους που οι ίδιοι το βάφτισαν ως buffer zone ήδη από το 2015, οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα καθίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης πολύ σύντομα, επαναδιαβεβαιώνοντας, πολύ σκληρό αυτό που θα γράψω, τη νέα Γιάλτα που είχαν ξεκινήσει οι δύο Πρόεδροι από την πρώτη συνάντησή τους τον Ιούνιο.

Δυστυχώς, η εμπλοκή στα συμφέροντα του αγωγού Nord Stream 2, καθώς ως φαίνεται η Ρωσία τελικά ήθελε να έχει και τον αγωγό και την Ουκρανία, στοίχισε σε μία νέα ανθρωπιστική κρίση που θα τη ζήσει στο πετσί της τόσο ο ουκρανικός πληθυσμός που δεν φταίει όσο και κυρίως η Ευρώπη που έχει δεχτεί το πρώτο κύμα των προσφύγων, αλλά και οι οικονομικές συνέπειες που υφίστανται ήδη σε αυτήν, μετά μάλιστα από τις συνέπειες της πανδημίας.

Και δυστυχώς και πρέπει να κάνουμε τους αντίστοιχους “υπολογισμούς” μας για να μην φανούμε ως Ευρωπαίοι για άλλη μία φορά εκτεθειμένοι, λόγω ελλιπών σχεδιασμών, οι χώρες που θα δεχτούν τη μεγαλύτερη πίεση, είναι αυτές που ανήκαν στην πρώην ανατολική οικονομία, αναδεικνύοντας, όπως είχαμε ξαναπεί, ότι η μετάβασή τους στο Δυτισμό απέτυχε. Γιατί το οικονομικό μοντέλο που υπήρχε και υπάρχει αφορά μόνο τις μεγάλες οικονομίες του ενωσιακού περιβάλλοντος, ούτε καν τις μεσαίες οικονομίες (όπως είναι και η δική μας)…

Και κάτι τελευταίο, που φυσικά δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά σε κάθε στιγμή πρέπει να λέγεται. Προφανώς, ήρθε η ώρα σε κάθε γραφείο ηγέτη (και κυρίως ηγετών που δεν ανήκουν στις λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις) να υπάρχει σε μετάφραση του έργο του μεγαλύτερου Στρατηγιστή όλων των εποχών, του ΕΛΛΗΝΑ Θουκυδίδη. Και γράφω την εθνικότητα του Ιστορικού με κεφαλαία γράμματα, όχι γιατί είναι άγνωστη η εθνική του ταυτότητα, αλλά γιατί πρώτα οι ελληνικές ηγεσίες θα πρέπει να τον αποστηθίσουν..

Δυστυχώς οι Έλληνες έχουμε την κληρονομιά του έργου του Θουκυδίδη, όμως οι πράξεις των ηγετών μας δείχνουν την πλήρη άγνοια διαχείρισης του πολιτισμικού μας αποθέματος ως μπούσουλα για την εθνική μας επιβίωση.


Περισσότερα άρθρα από την Άννα Κωνσταντινίδου:

ΑΠΟΨΕΙΣ – ΑΝΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ


 

 *Η Δρ Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός – Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Επιστημονική Συνεργάτιδα ΑΠΘ (Νομικής Σχολής και Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ), Εξωτερική Συνεργάτιδα της Ανώτατης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) και της Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ)

armynow.gr google news

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ