« Η ιστορία των πρωτοετών Ευέλπιδων της τάξης του 1940 που πολέμησαν στην μάχη της Κρήτης»

ΕΥΕΛΠΙΔΕΣ 1940

Γράφει ο Γιώργος Τσιτσιλιάνος , Σμήναρχος ε.α Μηχανικός της ΣΜΑ και γιος ενός από τους 300 Ευέλπιδες που πολέμησαν στην μάχη της Κρήτης.

ΤΣΙΤΣΙΛΙΑΝΟΣ

Στις 2/10/1940 εισήχθησαν στην σχολή Ευελπίδων οι πρωτοετείς Ευέλπιδες. Στις 28/10/1940 που κηρύχτηκε ο πόλεμος , οι Ευέλπιδες της 2ης και 3ης τάξης ,ονομάστηκαν ανθυπασπιστές και ανθυπολοχαγοί αντίστοιχα και αναχώρησαν στο μέτωπο.

Στη σχολή παρέμειναν οι 300 της 1ης τάξης για την εκπαίδευσή τους . Η εισβολή των Γερμανών στις 6 Απριλίου 1941 , βρίσκει τους Ευέλπιδες της 1ης τάξης να εκπαιδεύονται εντατικά. Μέσα στην σύγχυση που επικρατούσε από την κατάρρευση του μετώπου και την προέλαση των Γερμανών , η σχολή Ευελπίδων έχει ξεχαστεί και στερείται διαταγών. Οι ευέλπιδες ζητούν να συγκροτήσουν ένα λόχο και να μεταβούν στις Θερμοπύλες να αντισταθούν κατά των Γερμανών αλλά το αίτημά τους δεν εγκρίνεται από την τότε ηγεσία.

Στις 23/4/1941 ο διοικητής της σχολής τους ενημερώνει για την τροπή του πολέμου ,
καθώς και για την επικείμενη είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Τους ανακοινώνει επίσης
ότι η πρόθεση της Ανωτέρας Διοίκησης Αθηνών ( ΑΣΔΑ) είναι να χρησιμοποιηθούν για την
τήρηση της τάξης στην Αθήνα και τους θέτει το ερώτημα :

« Εάν σας διατάξω να εξέλθετε στην πόλη και να επιβάλετε την τάξη σε περίπτωση που
αυτή διασαλευθεί θα το πράξετε;»

Η απάντηση ήταν ένα βροντερό ΟΧΙ και κατόπιν αυτού ο διοικητής διέταξε την
προφυλάκιση μερικών εξ αυτών που τους θεώρησε υπαίτιους.

Η διαταγή του διοικητή όχι μόνο δεν εκτελείται αλλά αποφασίζουν μόνοι τους την διαφυγή
τους στην Κρήτη όπου θα συνεχιζόταν ο πόλεμος.

Ο Διοικητής της ΑΣΔΑ , που πληροφορείται την στάση των 300 ευέλπιδων της 1ης τάξης
στέλνει τον επιτελάρχη του να ματαιώσει την απόφαση των ευέλπιδων για την διαφυγή
τους στη Κρήτη.

Ο επιτελάρχης , συνταγματάρχης Πετζόπουλος , συγκεντρώνει τους Ευέλπιδες και
προσπαθεί να τους μεταπείσει.

« Τι σκοπεύετε να κάνετε ;» ρωτά ο επιτελάρχης
«Να πάμε στην Κρήτη» ήταν η απάντηση.
«Τρελοί Είστε ; Πως θα πάτε ; Με τι μέσα ;»
« Με ότι βρούμε» ήταν η άμεση απάντηση των νεαρών Ευέλπιδων .

Ο επιτελάρχης προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι είναι αδύνατον να περάσουν την θάλασσα
ζωντανοί αφού είναι στην κυριαρχία των Γερμανών και να φθάσουν στην Κρήτη. Οι
ευέλπιδες είναι ανένδοτοι.

Οι νεοσσοί της 1ης τάξης σε ηλικία μόλις 18-19 χρονών έχουν αποφασίσει να συνεχίσουν
τον πόλεμο στην Κρήτη και η απόφασή τους παίρνει μορφή στάσης.

Ο υπολοχαγός Νικόλαος Λυγιδάκης παίρνει το μέρος των πρωτοετών , καταλήφθηκε το
στρατόπεδο από τους στασιαστές ευέλπιδες , απομονώθηκε ο Διοικητής , εγκαταστάθηκε
ένοπλη φρουρά στις πύλες εισόδου και άρχισε η άμεση προετοιμασία αναχώρησης για την
Κρήτη.

Το ίδιο βράδυ ομάδες Ευέλπιδων βγαίνουν στους δρόμους και επιτάσσουν όποιο
αυτοκίνητο βρίσκουν. Συγκεντρώνουν περίπου 20 αυτοκίνητα που όμως δεν ήταν
αρκετά.

Τότε τηλεφωνούν στον ερυθρό σταυρό να σταλούν στην σχολή όλα τα διαθέσιμα
αυτοκίνητα για την μεταφορά των μαθητών στα νοσοκομεία με την δικαιολογία ότι οι
μαθητές είχαν πάθει ομαδική τροφική δηλητηρίαση.( Το θυμάμαι μου το έλεγε ο πατέρας
μου ) .

Όταν τα αυτοκίνητα φτάνουν στην σχολή τα επιτάσσουν , παραλαμβάνουν την σημαία της
σχολής και τον οπλισμό τους και ξεκινούν την νύχτα της 24ης Απριλίου για την
Πελοπόννησο , πλαισιωμένοι από κάποιους αξιωματικούς που θέλησαν να τους να τους
οδηγήσουν

Στην περιοχή του Χιλιμοδίου Νεμέας η φάλαγγα προσβάλλεται από την Γερμανική Αεροπορία , ευτυχώς χωρίς απώλειες. Μετά από πολλές αεροπορικές επιθέσεις καθ’ οδόν αλλά και δικών μας τμημάτων που προσπάθησαν να τους σταματήσουν … , το απόγευμα της 26 Απριλίου φθάνουν στο χωριό Τάραψα του Γυθείου .

Οι κάτοικοι , από τα κίτρινα των στολών ( χακί στολές υπηρεσίας ) καταλαβαίνουν ότι είναι οι μαθητές της σχολής Ευελπίδων , βγαίνουν στους δρόμους και προσφέρουν ότι μπορούν σ΄ αυτά τα παιδιά που δεν εννοούν να το βάλουν κάτω.

Εκεί επιβιβάζονται σε κάποια καΐκια και την ίδια νύχτα ξεκινούν για την Κρήτη.
Αναγκάστηκαν να σταματήσουν στα Κύθηρα λόγω των αεροπορικών Γερμανικών επιθέσεων. Τελικά φθάνουν στο Κολυμβάρι και στρατοπεδεύουν στο μοναστήρι της Παναγίας Οδηγήτριας Γωνιάς του νομού Χανίων .

Στις 30 Απριλίου 1941 το BBC μετέδωσε :

« Τους μαχητές της Κρήτης ήλθαν να ενισχύσουν και 300 ευέλπιδες με τους αξιωματικούς
των , οι οποίοι μέσω Πελοποννήσου και εις πείσμα των Γερμανών , οι οποίοι επεδίωξαν
χωρίς να το πετύχουν την καταστροφή τους , κατέχουν από σήμερον θέση εις τας επάλξεις
του φρουρίου Κρήτη»

Το πρωί της 20ης Μάιου ο ουρανός γεμίζει με Γερμανούς αλεξιπτωτιστές που τα βαριά
τους γιούνγκερς τους τα αδειάζουν στο νησί.!

Οι Ευέλπιδες βρίσκονται στο Κολυμβάρι και εναντίον τους κινείται ένα τμήμα
αλεξιπτωτιστών που θεωρούνται από τους καλύτερους πολεμιστές. Ολόκληρη την ημέρα
διεξάγεται σκληρή μάχη .

Από τα 5 οπλοπολυβόλα μόνο το ένα λειτουργεί . Ο αγώνας συνεχίζεται τα πυρομαχικά
τελείωσαν και ο αγώνας φθάνει σώμα με σώμα.

Ο εύελπις Ν . Ιατρούλης θα σκοτωθεί. Μέχρι το βράδυ οι Ευέλπιδες έχουν περικυκλωθεί και έχουν σκοτωθεί αν θυμάμαι καλά πέντε , με πάρα πολλούς τραυματίες. Ο διοικητής του λόχου με την βοήθεια των κατοίκων της περιοχής κατορθώνει να περάσει τους Ευέλπιδες μέσα από τις γραμμές των Γερμανών με κίνηση προς τα λευκά όρη. Νυκτερινές ώρες φθάνουν στα Δελιανά . Τα ξημερώματα φθάνουν στο Σεμπρώνα όπου εκεί οι κάτοικοι τους έδωσαν κάτι να φάνε μετά από δύο ημέρες νηστεία ( ήταν το καλύτερο φαγητό μου έλεγε ο πατέρας μου ) .

Το βράδυ της 22 ης Μαΐου ξεκινούν την νύχτα και φθάνουν στην Θέρισο και περπατώντας πάντα νύχτα φθάνουν στην Δράκοντα και στην συνέχεια στα Σφακιά.

Εκεί ο διοικητής τους συγκέντρωσε και τους ενημερώνει ότι σύμφωνα με την εντολή της κυβέρνησης η σχολή διαλύεται και ο καθένας να κοιτάξει την επιβίωσή του για να βοηθήσουν τον αγώνα από άλλο μετερίζι , δεδομένου ότι ουσιαστικά ήταν άοπλοι αφού τα πυρομαχικά τους είχαν εξαντληθεί .

Συγκεκριμένα τους είπε :
« Ελπίδες του Έθνους , ατενίσατε προς την ελευθερία της φυλής μας . Έχετε πεποίθησιν
δι’ αυτήν . Η 29 η Μαΐου , ημέρα αποφράς δια δεύτερη φορά , κρίνει την τύχη της Πατρίδος
μας . Ελπίδες του Έθνους , την ημέρα ταύτην διαλύεσθε εις τον ακρογωνιαίων λίθον της
Ελλάδος. Τα Σφακιά της Κρήτης , της Πατρίδος μας μη υπαρχούσας ελευθέρας .Σε σας
έλαχε ο κλήρος να διεκδικήσετε την ελευθερία μας μέχρι σπιθαμής της Ελληνικής γης. Σας
εύχομαι να είστε οι εσείς οι ελευθερωτές της Πατρίδος. Ελπίδες του Έθνους προσοχή !
Ατενίσατε προς την ελευθερία της Πατρίδος , Τους ζυγούς λύσατε μαρς !»
Αυτό έγινε από όλα τα παιδιά !

Κάποιοι σκοτώθηκαν , μερικοί κατόρθωσαν από την Κρήτη να διαφύγουν στην Αίγυπτο με καΐκια , άλλοι επέστρεψαν μετά από μεγάλη ταλαιπωρία πίσω, όπου στην συνέχεια οργανώθηκαν σε διάφορες αντιστασιακές ομάδες .

Πολλοί από αυτούς μετά από μεγάλη περιπέτεια κατάφεραν μέσω Τουρκίας , Παλαιστίνης να καταφύγουν στην Αίγυπτο όπου είχε μεταφερθεί και η κυβέρνηση . Τρεις φορές προσπάθησε να διαφύγει ο πατέρας μου αλλά τους είχαν στήσει καρτέρι ,τελικά διέφυγε με την τέταρτη προσπάθεια. Εκεί δημιούργησαν τον Ιερό λόχο με διοικητή τον Συνταγματάρχη Τσιγάντε .

Οι ονομαζόμενοι ιερολοχίτες ( σε αυτούς ήταν και ο Πατέρας μου), όπου στη συνέχεια με καταδρομικές επιδρομές ελευθέρωσαν τα νησιά μας στο Αιγαίο. Κάποιοι από αυτούς οι ονομαζόμενοι Ριμινίτες έφθασαν μέχρι το Ρίμινη της Ιταλίας όπου πολέμησαν νικηφόρα τους Γερμανούς.

armynow.gr google news

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ