Τι σημαίνει το κλισέ ”ΒΙΑΙΗ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ” και που απευθύνεται;

ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Του Αλέξανδρου Δρίβα, Διεθνολόγου -Συντονιστή του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council) *

 

Ο πόλεμος ήταν πάντα η έσχατη λύση επίλυσης διαφορών μέσω βίας. Στον μετά της Γαλλικής Επανάστασης κόσμο, το κράτος έχει το δικαίωμα να ασκεί τη νόμιμη βία εντός και εκτός επικράτειάς του.

Ζήσαμε από το 1989 και μετά μια παρένθεση η οποία σαφώς και συνιστά υποσύνολο μιας ιστορικής κανονικότητας αλλά δεν συνιστά τον κανόνα. Ειρηνικές παρενθέσεις λαμβάνουν χώρα ανάμεσα από μεγάλους πολέμους.

Η Θριαμβολογία ξεκίνησε στις ΗΠΑ με την κυβέρνηση Κλίντον και ήταν ένα αφήγημα που στρεφόνταν εναντίον της πραγματικότητας. Μια τεράστια προεκλογική υπόσχεση διαρκείας.

Παρόλα αυτά, όπως βλέπουμε, η Αμερική έχει τη δυνατότητα τα μεγάλα της λάθη να τα διορθώνει διότι έχει τόση ισχύ ώστε να της επιτρέπει να συνδέεται η εσωτερική της πολιτική με την εξωτερική.

Η Ε.Ε που πολλοί και πολύ λάτρεψαν ως Ιερό Χρυσό Βόδι της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι κράτος, δεν έχει στρατό και ήταν μόνο μια εμπορική ζώνη αρκετά επικερδής για όλους μας στην αρχή, και πολύ επικερδής (μόνο) για τη Γερμανία στο τέλος. Win-Win υπάρχει αλλά και αυτό είναι όπως η παρένθεση που λέγαμε πριν.

Στο τέλος υπάρχει Win-Loss και γι’ αυτό και επικρατεί ο ρεαλισμός.

Η ”βίαιη ενηλικίωση” είναι η γλαφυρή πολιτική ορθότητα που ντύνει την αποτυχία της Ευρώπης και της Δύσης να κατανοήσει τον Θουκυδίδη ο οποίος τις ειρηνικές περιόδους τις θεωρεί ως χρονικά διαστήματα απόκτησης ισχύος για τους μέλλοντες πολέμους.

Αποτυχία λοιπόν για την Ε.Ε ολοκληρωτική καθώς ήδη μετράμε νομισματική κρίση, προσφυγική κρίση, κρίση ταυτότητας, κρίση διεύρυνσης-εμβάθυνσης, κρίση ασφάλειας, Brexit κτλ.

Σε ποιους απευθύνεται;

Σε όλους όσους χρησιμοποιήσε η περίοδος της Θριαμβολογίας και της γραμμικής τροχιάς της ιστορίας, σε όλους εκείνους που τους κατέβασαν με πλακάτ και τους έδωσαν και από μια ΜΚΟ για να μπορούν να νιώθουν σίγουροι οτι τα προβλήματα τα μεγάλα λύθηκαν, επομένως οφείλουμε να επινοήσουμε νέα προβλήματα για να έχουμε νόημα ζωής.

Κινήματα, δικαιωματισμοί κτλ, όλα πάνε στα σκουπίδια καθώς πλέον ο ”εχθρός” δεν είναι συμπεριφορές, αλλά είναι κράτη και έθνη τα οποία μας υπενθυμίζουν οτι ο Πολιτικός Ρεαλισμός δεν είναι μια πολιτική θεωρία, είναι κοσμοθεωρία γιατί ερμηνεύει πρωτίστως την ανθρώπινη φύση η οποία ήταν και θα είναι ατελής και ρέπουσα προς το κακό.

Όσοι είχαν πλακάτ και μάχονταν για το αν ήταν τα μαθηματικά κακά επειδή ήταν ”λευκά” θα χρειαστεί να τα επανεντάξουν στο σύστημα εκπαίδευσης για να μπορούν να μετράνει πυρηνικές κεφαλές άλλων χωρών που θα σκέφτονται αν τους σβήσουν από το χάρτη λόγω μη γεφύρωσης συμφερόντων.

 


Περισσότερα άρθρα από τον Αλέξανδρο Δρίβα:

ΑΠΟΨΕΙΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΡΙΒΑΣ


 

armynow.gr google news

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ